Maak kinderen in nood zichtbaar

Signaleer & reik de juiste hulp aan

In dit onderdeel van de site tref je de volgende informatie aan:

1. een database met informatie over eetstoornissen

2. een database met hulpverleners

3. zorgketen bij anorexia nervosa

 

Blog Romy: Komt een vrouw bij de huisarts

Ik had een hele lieve huisarts in de tijd dat ik worstelde met een eetstoornis. Ze nam de woorden van mijn moeder, dat ‘’haar dochter niet meer gelukkig was’’ echt serieus. En toch was het voor mijn huisarts lastig om snel te signaleren dat ik een eetstoornis had. Toen mijn moeder het woord ‘’eetstoornis’’ liet vallen, zette de huisarts mij op de weegschaal. Ik had (nog) geen ondergewicht, dus een eetstoornis was volgens haar niet wat er speelde. Maar in mijn hoofd was het zaadje voor de eetstoornis al een poosje geplant.

Romy200x200De reactie van mijn huisarts is geen uitzondering. Veel huisartsen vinden het lastig om een eetstoornis (snel) te signaleren. Het ís ook ontzettend lastig en het komt ook nog eens relatief weinig voor. Mensen met een eetstoornis gaan over het algemeen niet naar de huisarts met de mededeling dat ze een eetstoornis hebben. Sterker nog, het liefst houden zij hun probleem heel goed verborgen. Ze kloppen vaak met vage klachten aan bij de huisarts, die je misschien niet één, twee, drie zou linken aan een eetstoornis. Zie die eetstoornis dan maar eens snel vast te stellen. Aan de andere kant zien we dat huisartsen nog (te) vaak alleen op het gewicht letten, terwijl dat niet altijd een indicatie geeft van de ernst van een eetstoornis.
Toch deed mijn huisarts ook heel veel goed. Ze was betrokken en nam ons serieus. Er speelde volgens haar weliswaar geen eetstoornis, maar ze wilde mij na een maand wel terug zien om te kijken hoe het met me ging. Na die maand volgde weer een weegmoment. Ik weet nog dat ze even stil was toen ze de cijfers zag staan, want in een maand tijd waren er behoorlijk wat kilo’s afgevlogen. Ze drukte mij op het hart dat ik écht niet meer mocht afvallen… Maar, tegen iemand met anorexia zeggen dat je écht niet meer mag afvallen, is ongeveer hetzelfde als zeggen dat je niet aan een roze olifant mag denken.
Na mijn opname en behandeltraject in de hulpverlening ging ik nog regelmatig bij mijn huisarts langs om te wegen. Er was een streefgewicht vastgesteld en daar kon ik me op een gegeven moment best goed aan houden. Ik, of eigenlijk mijn eetstoornis, wist namelijk heel goed dat dat gewicht te laag was. Toen ik in de beginperiode van mijn eetstoornis nog een paar kilo zwaarder was, menstrueerde ik al niet meer. Maar dát durfde ik niet te zeggen, toen ik nog behoorlijk diep in mijn eetstoornis zat.
De bezoekjes aan mijn huisarts waren dus best ‘makkelijk’. Ik hield me aan mijn streefgewicht en antwoordde steevast op haar vraag ‘hoe is het?’ met ‘goed!’. Tot het moment dat mijn anorexia omsloeg in boulimia. Ik was gestopt met hulpverlening en door de boulimia behoorlijk wat kilo’s aangekomen. Ik zag er enorm tegen op om naar de huisarts te gaan want ze zou vast denken dat ik eetbuien had. En dan zou ik dat grote ‘geheim’ misschien wel moeten verklappen. Maar mijn huisarts vond dat ik er zo goed uit zag. Ik zei dat het goed ging en samen kwamen we tot de conclusie dat het wegen niet meer nodig was. Mijn eetstoornis had weer gewonnen, want wat volgde was een strijd tegen boulimia.
Lieve huisartsen, ik snap dat het voor jullie zo óntzettend moeilijk is om een eetstoornis vast te stellen. Het is lastig om een eetstoornis aan de buitenkant te herkennen en dan zorgt een eetstoornis er ook nog eens voor dat mensen extreem goed worden in liegen, bedriegen en manipuleren. En toch heb ik voor jullie, huisartsen, een gouden tip. Eerst dacht ik dat die er niet was, want iedere persoon met een eetstoornis is anders. Dit was ook mijn antwoord op de vraag van een huisarts tijdens mijn gastles aan de huisartsenopleiding. Maar ik heb de gouden tip gevonden en deel hem graag met jullie in dit filmpje.