Blog 2 'Een eetstoornis is een symptoom, geen oorzaak'

Nog veels te vaak wordt de aandacht gefocust op het "niet eten", terwijl dit slechts de uiting is van een onderliggend leed, een knagende pijn, een allesverwoestende angst. Een eetstoornis draait in feite NIET om het "niet eten", maar het heeft met name te maken met de manier hoe JIJ jezelf ziet, hoe JIJ omgaat met je omgeving en de hele wereld om JOU heen.

Naast dat een negatief zelfbeeld en een vertekend lichaamsbeeld ook een rol kunnen spelen, is de eetstoornis slechts een reflectie die de angst om te leven toont, om zichtbaar te zijn voor de buitenwereld en de angst toont om verantwoording te dragen voor zaken die jouw petje te boven gaan.

 

Dit gaat hand in hand met te weinig zelfvertrouwen en een lage eigenwaarde. De gevoelens die hier bij horen? Angst, eenzaamheid, onzekerheid, schaamte en schuld.
Door deze wervelwind aan emoties en de zuigende kracht die ervoor zorgt dat je omlaag in een duistere wereld wordt getrokken, maakt dat je je aan dat Ene vastklampt: controle. En hoe kan je nu beter controle hebben over zowel je lichaam als je ziel, dan deze controle te focussen op het (niet)eten? Dit is je houvast, je enige regelmaat en een ideale strafmethode voor de schuld- en schaamtegevoelens die op je schouders drukken.

Bij mij hadden mijn schuldgevoelens voornamelijk te maken met het gevoel van gefaald te hebben tegenover mijn familie: niet alleen vanwege het feit dat ik het idee had nooit de schoolprestaties te halen die zij wilden, vanwege mijn uiterlijk dat ik nooit goed genoeg vond, vanwege de verwachtingspatronen van hen waaraan ik niet kon voldoen, maar voornamelijk omdat ik niet kon stoppen met hen te verdriet doen door mijn angst en wanhoop die zich als tumoren in mijn hoofd vermenigvuldigden.

Dus zeg mij nu eens:
Gaat het slechts om de "eet"stoornis of gaat het om veel diepere achterliggende gedachtes?
Ik ben in meer dan een dozijn ziekenhuizen en klinieken door heel Nederland opgenomen geweest en het enige wat ik ondervond, was dat de focus voornamelijk lag op het "eten" en het "aankomen". Natuurlijk is er voor de ontwikkeling van gezonde gedachtes energie nodig, maar dit mag absoluut niet de hoofdmoot van de behandeling zijn! Het voeden van jezelf is natuurlijk wel ontzettend belangrijk, anders blijft er letterlijk niet veel van je over en kan zowel je lichaam als je geest niet goed functioneren. Maar een eetstoornis oftewel "de controle" zal nooit verdwijnen indien de achterliggende oorzaken niet aangepakt worden.

Hulpverleners moeten zich daarom goed beseffen dat als men de "controle" oftewel de "eetstoornis" van diegene probeert af te nemen dit een absolute angst en afschrikwekkende duizeling veroorzaakt bij de desbetreffende persoon. Het wegnemen van de enige controle die diegene nog denkt te hebben (de eetstoornis) betekent afstand doen van het enige constante in het leven van diegene, van de "trouwe metgezel", dat zijn wortels heeft verankerd in zijn of haar hoofd. Voorzichtigheid is dan ook geboden en de behandeling ALLEEN focussen op het "aankomen" en "het ontwikkelen van een normaal eetpatroon" zal dan ook falen.

De juiste weg om te volgen, is degene die worstelt met de eetstoornis te omringen in een liefdevolle omgeving, de persoon in kwestie te laten zien dat er prachtige dingen in het leven zijn die het waard zijn voor te vechten en diegene te laten focussen op zijn of haar levensdoelen zodat er hoop gloort aan de horizon. Dan ontstaat er vrije wil: vrije wil om tegen datgene te vechten wat niemand aan de buitenkant aan jou kan zien. Geen dwang is er dan meer nodig, slechts begrip en ondersteuning door vakkundige mensen.

Uiteindelijk kan er dan worden begonnen met de controle van iets los te laten, waarvan je dacht dat het je enige houvast was in je leven. Van iets waarvan je dacht dat andere mensen je dan meer zouden accepteren en wat jou bracht in een staat van emotionele rust. Dat is natuurlijk helemaal niet zo! Je eetstoornis mag geen controlemiddel zijn over jouw prachtige leven, want het brengt slechts je leven alleen nog maar meer in de vernieling.

Door het vasthouden aan een eetstoornis ben en blijf je "niets", terwijl je "alles" kan zijn in dit leven.