Blog 3 'Een eetstoornis is geen ziekte, maar een alles verwoestende angst'

Wat houdt 'anorexia nervosa' nu precies in? Er bestaan namelijk veel misvattingen over. Men associeert het vaak met de modellenwereld: jonge meiden die zich uithongeren om zo mager mogelijk te zijn voor de catwalk. Maar is dit nu wat er met deze eetstoornis wordt bedoeld?
Verre van en veels te simplistisch gedacht, want anorexia nervosa is een zeer complexe aandoening, die niet alleen lichamelijk slopend is, maar die vooral psychisch je in een afgrijselijk donkere afgrond drijft. En vaak is het dan al te laat..

 

Anorexia nervosa wordt ook wel vertaald met een 'gebrek aan eetlust'. Dit is een ernstige misvatting. Mensen die eronder lijden, zouden heus wel graag iets willen eten, maar door hun verslechterde psychische toestand staan zij zich dit niet toe. Men heeft door het 'niet eten' controle en een verminderde emotionele toestand: doordat je jezelf zo uitgehongerd hebt, voel je niets meer, geen pijn, geen angst of verdriet en raak je steeds verder verwijderd van de 'echte wereld'. Je leeft in een schimmenrijk en dat ben je dan uiteindelijk ook: een schim van wie je vroeger was.

Toen ik worstelde en vocht tegen mijn eetstoornis, behandelde men mij alsof ik zwaar besmettelijk was, iemand met een ziekte dat een gevaar was voor de buitenwereld. Men ontweek me, men was bang voor mij, men wilde niets meer met mij te maken hebben. En waarom? Waarom waren mensen dan zo bang voor mij?

Er heerst op een psychische stoornis een groot taboe en er kleeft veel onbegrip aan. Het is iets ongrijpbaars, iets wat je niet kan zien aan de buitenkant van iemand. Maar goed, als je maar diep genoeg bent verdwaald in en gewurgd door je eetstoornis, ziet men het ook lichamelijk.
Ik eindigde als een levende dode, als een schaduw van wie ik vroeger ooit was.
Op straat wees men mij in afschuw na en ik was het onderwerp van gesprek in de ziekenhuizen en in de wijk waar ik bij mijn ouders vroeger woonde. Zelfs het personeel van het ziekenhuis wilde mij het liefst niet behandelen.

Maar ik had toch geen besmettelijke ziekte? Ik was per slot van rekening toch een mens? Iemand van vlees en bloed? Helaas was mijn eetstoornis van binnenuit naar buiten gekropen en vergreep zich aan mijn uiterlijk. Huilend en schreeuwend van alle lichamelijke ongemakken en gewurgd door de folterende angst van de stemmen in mijn hoofd, had van mij blijkbaar een monster gemaakt.

En dit wil ik jullie graag nu dan ook vertellen, gesproken vanuit mijn eigen ervaring:
anorexia nervosa is geen ziekte, maar een angst die zich in elke zenuw van je lichaam nestelt. Het is niet te bestrijden met medicatie, en ja zelfs niet echt met eten. Het is de angst om de laatste controle die je hebt ,door middel van je eetstoornis, te verliezen. Het is de angst om de emoties te voelen die door de toename van je gewicht op je zitten te wachten. Het is de angst om het heden weer het hoofd te moeten bieden en een toekomst te hebben die nog steeds zwart gekleurd is. Het is de angst om weer in de buitenwereld te moeten leven waar niemand je begrijpt, waar er geen begrip is voor mensen die "anders zijn dan anderen".

Maar laat mij je iets vertellen lieve mensen: als jij zo sterk bent om jezelf in de hel te krijgen, heb je minstens zoveel kracht om weer terug naar de hemel te keren. Ik kan het weten. Ik heb alle pieken en dalen gehad die er maar mogelijk kunnen zijn. Maar ik ben er nog steeds, ik ben nu zo vrij als een vogel en ik geniet weer van het leven met volle teugen. Ik kan namelijk weer genieten van alle kleine dingen en momenten in het leven, en ja zelfs van het eten dat ik tot me neem. Ik heb weer de levensenergie door mijn aderen stromen!