Blog 4 'Een eetstoornis gaat niet over eten, maar over overleven'

Zoals ik al heb uitgelegd in mijn twee eerdere blogs, is een eetstoornis een angst VOOR het leven en OM te leven. Daarnaast is een eetstoornis een SYMPTOOM (geen oorzaak) van wanhoop en een afspiegeling of reflectie van de ellende die zich in jouw hoofd afspeelt. Het is in feite de vertolking van onuitgesproken verdriet dat langzaam jouw kostbare leven en ziel laat weg teren.

Om op jouw kostbare leven nog vat te krijgen, probeer je alles vast te pakken waarvan je denkt dat dit nog je enige redding is, je enige hoop waar aan je je nog kan vastklampen. Niet eten of in ieder geval minder, geeft je controle over je emoties, over je angsten en over je schuldgevoelens. Je probeert op deze manier nog te “over leven”.

 

Waarom?
Doordat je veel minder gaat eten, of er zelfs mee stopt, maakt dat je lichaam in een sluimertoestand gaat. Een sluimering dat zweeft tussen leven en dood. De levensenergie die nodig is om je lichaam en geest vitaal te houden, verdwijnt langzaam en je belandt langzaam in het rijk der schimmen.

Dit klinkt schijnbaar als iets hoopvols voor mensen met ernstige vormen van dwang en depressies, maar geloof me, het is verre van dat. Het is een afschuwelijke lijdensweg dat onmenselijk leed met zich meebrengt.

Wat merkte ik aan mijn lichaam en geest toen ik mijn eetstoornis had?
Door minder te gaan eten of hiermee te stoppen, wordt er een begin gemaakt met de aftakeling van jouw prachtige lichaam: Je maag gaat inkrimpen met heftige, extreme pijnen tot gevolg.Je gaat je reservevoorraden aanspreken wat ervoor zorgt dat je het extreem koud hebt elke dag, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, met blauwe handen en voeten tot gevolg.

  • Je huid wordt bleek/grauw en je nagels worden bros.

  • Je haar begint met uitvallen.

  • Je lippen beginnen barsten en scheuren te vertonen door te weinig inname van vocht.

  • Je huid is zo broos dat je gemakkelijk kneuzingen krijgt of blauwe plekken indien je ergens tegenaan loopt.

  • Wanneer je teveel beweegt, krijg je ernstige gewrichtsontstekingen met knobbels tot gevolg.

  • Je krijgt gemakkelijk doorligplekken door het liggen op je rug, en speciale matrassen moeten aangeschaft worden om te voorkomen dat je huid open barst.

  • Er ontstaat botontkalking en je organen houden er langzaam één voor één mee op.

  • Uiteindelijk verbrand je ook je spieren en ruik je naar aceton, langzaamaan vergiftig je je prachtige lichaam.

  • Je bent misselijk, uitgeput, doodmoe en kan niet meer staan op je benen. Verplaatsing in een rolstoel is het gevolg.

  • Wanneer je sondevoeding en infusen aangelegd krijgt (dat gebeurt uiteindelijk gegarandeerd), en weigert water te drinken, krijg je keelontsteking waardoor je nog amper kan praten door de sondeslang die schuurt.

Dit zijn slechts enkele punten wat er gebeurt met jouw lichaam als je er veels te ver in doorslaat. Uiteindelijk wordt deze vorm van “controle”, deze “houvast” waarvan je denkt dat dit je nog zal redden, deze “metgezel” die zich heeft verankerd in jouw hoofd, uiteindelijk wordt dit je ondergang. Het ergste is misschien wel de aantasting van je geest. Door het tekort aan voeding en vocht voor je hersenen, krijg je waanideeën en beland je uiteindelijk in een hongerpsychose:

  • Slecht geheugen (moeite met iets te onthouden)

  • Stemmen in je hoofd

  • Dingen zien die er niet zijn

  • Extreme achterdocht

  • Geen onderscheid meer kunnen maken tussen ‘goed en kwaad’

  • Extreme angst en zware paniekaanvallen

  • Verward (soms niet meer weten waar je bent en wat je hier doet)

  • Angstagressie jegens personeel of tegen je familieleden 

Dit zijn slechts enkele punten die ik ondervond toen ik op een extreem laag gewicht zat. Er zijn geen woorden te vinden om dit leed te beschrijven. Niet alleen voor jou, maar ook voor jouw familie is het extreem heftig als zij jou langzaam in de hel zien afglijden, in een duisternis waar zij jou niet meer kunnen vinden. Waar jij geheel alleen ronddoolt en niemand hebt die jou daar kan vinden of die jou eruit kan trekken. Je bent op jezelf aangewezen en ergens moet jij opnieuw de kracht vinden om “het lichtpuntje in de duisternis” te lokaliseren! 

Nu denkt de lezer misschien: “maar wacht eens even, dit gaat toch WEL “over eten”?” In een zekere zin van wel, omdat jij door een tekort aan voedsel in dit donkere doolhof steeds verder verstrikt raakt, en naast de lichamelijke en geestelijke kwellingen, je jezelf geheel alleen voelt in deze diepe hel. Maar dat is niet de “kern van een eetstoornis!”

De kern van een eetstoornis is gebaseerd op angst voor het leven en om te leven. Door middel van je eetstoornis maak jij kenbaar dat je het niet meer weet, dat je bang bent de toekomst in te stappen omdat alles daar verschrikkelijk onzeker is. Je denkt dat je geen controle meer hebt en dat jouw eetstoornis daar meer zekerheid in kan bieden. Je probeert door middel van jouw eetstoornis te “over leven”, terwijl je in feite bezig bent met het in gang zetten van “jouw ondergang!”

Ondanks dat denkt de buitenwereld (zeker in het begin) dat jij je aanstelt door niet te eten, niemand vraagt in eerste instantie wat de reden hier achter is. Als de handen die jou zouden moeten helpen dan van je worden afgetrokken, je er dan geheel alleen voor komt te staan door onbegrip, dan grijpt de eetstoornis zijn kans om zich te wortelen in jouw hoofd. Hoe verder je wegzakt in deze diepe put, hoe moeilijker het is voor familie en hulpverlening een touw te laten zakken om jou weer het licht in te trekken..

Maar weet één ding: “als jij de kracht hebt om jezelf in deze duisternis te doen belanden, dan heb je ook weer de kracht om richting het licht te stappen!”