Blog 5 'Je bent geen nummer op de weegschaal'

Laat ik als eerste voor op stellen: ongeacht de mate van (onder)gewicht bij iemand, dit bepaalt NIET hoe ernstig iemands eetstoornis is! Elke eetstoornis, of het nu anorexia of boulimia nervosa is, kan een dodelijke afloop betekenen..

Geen enkele eetstoornis is hetzelfde en elk individu zal zijn of haar eetstoornis op een andere manier ervaren. Door de angst om de controle los te laten, door de mist van tranen waarin je leeft door het gevoel van schaamte en schuld en door de storm van je depressie, beheerst het (niet) eten jouw leven. Het is een obsessie en niemand mag hier aankomen. Het uithanden geven van jouw eetpatroon oftewel "de controle" is uit den boze en als iemand hier aan probeert te toornen, volgen paniekaanvallen en woedebuien zich elkaar in hoog tempo op.

Ongeacht het gewicht, ieder persoon met een eetstoornis probeert zijn of haar eetstoornis uit het daglicht te houden en verbergt het wat ten koste gaat van de kans op genezing.
Gevolg: isolatie, angst, eenzaamheid, wantrouwen in omgeving, kans op zelfbeschadiging, een steeds zwaarder wordende depressie en uiteindelijk ga jij je terugtrekken in een wereld wat bestaat uit donkere dagen zonder zon en minstens zo donkere nachten waarin je niet kunt slapen van alle folterende kwellingen die in jouw hoofd rondwentelen.

Eén van de welbekende therapiesessies in behandelingsinstellingen, is proberen iemand zijn eetstoornis te stoppen door diegene "eetuitdagingen" te geven. Dit wordt gedaan om te proberen iemand te laten zien dat er niets gebeurt als jij eens iets anders eet (bijvoorbeeld de gedachte over gewichtstoename) of als je de structuur van jouw eetpatroon loslaat. Iemand moet zijn dagelijkse dieet volledig omgooien of "uitdagende" tussendoortjes nemen die uit den boze zijn voor iemand die gebukt gaat onder controle- en dwanghandelingen, die de "eetstoornis" jou van binnenuit oplegt.

Mijn vraag hierbij is altijd geweest: zal dit iemand uiteindelijk aanzetten tot het oppakken van een gezond leefpatroon wanneer iemand een abnormaal eetpatroon heeft hersteld?

Wat belangrijk is om te weten, is dat je absoluut niet meteen hersteld bent van jouw eetstoornis als je een normaal eetpatroon hebt ontwikkeld of wanneer je een gezond gewicht hebt bereikt. Dit is veels te simplistisch gedacht, zeker door de hulpverlening.

Ik ben zo door meerdere klinieken ontslagen op deze veronderstelling, terwijl de donkere wolken nog steeds dicht opeen gepakt zaten in mijn hoofd en de angst als een strop rond mijn nek zat. Ik had het gevoel dat als ik de controle zou loslaten, ik zou vallen en de strop mijn nek voorgoed zou breken.
Ik at mij daarom een weg uit de zorginstellingen zodat ik de "controle" oftewel mijn "eetstoornis" weer terug kreeg. Ik had namelijk de hoop opgegeven dat iemand mij ooit zou begrijpen, iemand ooit echt van mij zou gaan houden en de hoop op een mooie toekomst was als een glas uit elkaar gespat voor mijn ogen.

De angst bevindt zich namelijk in jouw hoofd en niet in de getallen op de weegschaal of het bord eten dat jou wordt voorgeschoteld wat jij weigert te eten.
Wanneer het gewicht is hersteld en het eetprobleem is aangepakt, maar de onderliggende angsten, of de tranen die jou laten stikken van verdriet, worden gelaten voor wat het is, is er nog niets gewonnen en is de persoon in kwestie verre van genezen...

De "eetstoornis" of de neiging voor "controle over jouw leven" gaat zich dan een andere weg zoeken om zich te nestelen in jouw hoofd, hart en handelingen in het dagelijks leven.
Dit kan zich gaan uiten in "boulimia nervosa" (een andere, zeer gevaarlijke eetstoornis), eetbuien, alcoholmisbruik, drugsmisbruik, nog zwaardere depressies en de kans is groot dat er dan uiteindelijk sprake is van suïcidale neigingen. Het gevoel dat niemand jou begrijpt, wordt dan steeds groter en de kans op volledige genezing wordt steeds kleiner.

Een eetstoornis, ongeacht welke vorm dit aanneemt, is extreem complex en maar weinig mensen begrijpen wat er woekert in het hoofd van iemand die eronder lijdt. Men dient zich dan ook goed te realiseren dat wanneer iemand echt het genezingsproces instapt en bereid is te vechten tegen het "monster" in zijn of haar hoofd, dat diegene dan weer langzaam "zichzelf" wordt en zich ook anders gaat gedragen. Probeer als je het aandurft, tegen naasten dan ook uit te leggen dat je dit absoluut NIET wilt, maar je gedwongen voelt door angst, en dat je steun nodig hebt want anders ga je kopje onder.

De eerste vraag van de hulpverlening moet zich dan ook niet richten op:
"wat word je streefgewicht?"
Maar: "zullen wij SAMEN jou weer een gezond lichaam en leven geven?"

Je bent namelijk "GEEN EETSTOORNIS", GEEN nummer op de weegschaal, jij bent JIJ en ongeacht wat: jij mag trots zijn op wie JIJ bent!