Blog 7 'Een kind vastgebonden in hart, hoofd en lichaam'

De titel van mijn zesde blog bedoel ik zowel letterlijk als figuurlijk. Ik heb namelijk meer dan een half jaar negen-punts gefixeerd op bed gelegen. Het middel dat hiervoor gebruikt werd, waren "Zweedse banden" en een bekende methode om mensen onder dwang rustig te houden. Het wordt ook wel een "onrustband" genoemd en voornamelijk gebruikt in zorginstellingen. Verkeerd gebruik van een Zweedse band kan een dodelijke afloop betekenen en daarom mag alleen geschoold personeel dit uitvoeren.

Naast dat ik natuurlijk vastgesnoerd lag op bed, was ik geestelijk ook niet vrij. Ik werd krankzinnig van angst, pijn en verdriet dat mij toentertijd iedere seconde van mijn leven achtervolgde. Ik werd op een gegeven moment bang voor mijzelf, omdat mijn gedachten ongecontroleerd verschillende richtingen uit gingen en ik mijzelf langzaam verloor. Ik herkende "goed en kwaad" niet meer. Uiteindelijk veroorzaakte dit bij mij extreme verwarring en angstagressie tegen degenen die mij probeerden te helpen. Ik was mezelf kwijtgeraakt in het doolhof in mijn hoofd. Ik was niet meer degene die ik dacht te zijn en hoe langer mijn ziektebeeld voortduurde, hoe verder ik raakte verwijderd van de realiteit. Ik was beland in het "rijk der schimmen".

Ik zal nu een deel van mijn verhaal vertellen over één van de meest afschuwelijke vormen van dwang toegepast in de psychiatrische zorginstellingen. Ik hoop mensen hiermee te bereiken en te waarschuwen dat hoe verder jij wegglijdt in de duisternis en in jouw angst, hoe meer controle je kwijt raakt over jezelf, jouw unieke leven en jouw toekomst. Ik wil mensen behoeden voor dezelfde situatie waar ik uiteindelijk in terecht raakte, wat niet alleen denigrerend voor jou is, maar ook afschuwelijk om te zien is voor jouw familie en vrienden. Het is natuurlijk voor je eigen bestwil en om jou te beschermen tegen jezelf, maar de manier waarop is mensonterend. Ik ben er uiteindelijk door gebroken, wat ervoor heeft gezorgd dat ik hierdoor besloot om koers te zetten richting het genezingsproces.

Maar hoeveel mooier is het niet, als je als "vrij mens zonder beperkingen" deze stap richting het genezingsproces zelf kan en mag zetten?

Ik was 19 jaar en gekluisterd aan bed. En dat bedoel ik dan ook letterlijk. Ik was geketend met Zweedse banden aan bed. Ik kon mij niet bewegen. Zelfs mijn nek kon ik niet bewegen en mijn hoofd kon ik amper draaien.
"Dit was nodig" zei men, "om mij tegen mijzelf te beschermen". Daarin hadden zij gelijk. Ik bewoog mij letterlijk dood. Ik wilde niet stilzitten, dan kwamen de gedachten, de waanzin, de angst, de paniek, het schuldgevoel tegenover mijn familie, dit alles kon ik verdringen door mij net zolang te bewegen totdat ik letterlijk omviel van de pijn.

Mijn knieën waren bedekt met knobbels van gewrichtsontstekingen, mijn ogen knalrood en ontstoken van de droge lucht in het ziekenhuis en zelfs mijn oren waren ontstoken zodat ik het elke dag op een schreeuwen zette als ik teveel mijn hoofd bewoog.

Ik was in een hongerpsychose geraakt en wat voor één! Door mijn zeer lage gewicht wilden sommigen mij niet eens meer verzorgen omdat ze met afschuw naar mij keken. Mijn gezicht was een doodsmasker en mijn ogen waren leeg. Het liefst hield men mij vastgebonden omdat ik anders weer voor opschudding zou zorgen in de zorginstelling en er alles aan deed om mijn behandeling te saboteren.

Als ik namelijk angstig was, kon niemand mijn kamer betreden wanneer ik de banden niet om had. Ik smeet met bovenmenselijke kracht met stoelen, tafels, vazen en elk voorwerp die ik maar in mijn buurt kon vinden naar het hoofd van degene die mijn kamer durfde te betreden. En waarom deed ik dat? Omdat ik doodsbang was en ik geen onderscheid meer kon maken tussen "goed en kwaad". Slechts twee verplegers konden in alle veiligheid mijn kamer betreden die ik ook volledig vertrouwde, een vrouw en een man met een gouden hart en oneindig veel geduld.

Sondevoeding was een hel. Niet alleen omdat ik zoveel sondevoeding moest krijgen om in leven te blijven, maar ook omdat mijn maag het vaak niet echt kon verdragen. Kokhalzend lag ik daarna vastgebonden in bed. Mijn keel was ontstoken, zo ook de binnenkant van mijn neus door de sondeslang. Dit deed verschrikkelijk zeer, want ik weigerde water te drinken. Pijn moest ik voelen, dus alles verliep via infusen.

Zonlicht zag ik nooit. De TL-buizen waren de zonnetjes die ik jarenlang zou zien. Mijn haar viel uit, mijn huid was grauw en bleek.

Doordat ik zoveel tegenstand bood tegen de hulpverlening en mijn herstel hierdoor belemmerde, heeft men uiteindelijk besloten om mij op bed vast te binden, zodat ik mijzelf niet nog meer schade toe kon brengen.
Daarnaast werd er gebruik gemaakt van hoge doseringen aan verschillende vormen van medicatie om mijn depressie en psychose te bestrijden. Ik raakte hierdoor nog verwarder en angstiger omdat alles in mijn hoofd werd afgevlakt en ik niet goed meer kon nadenken. Het was alsof er duizenden watten in mijn hoofd waren gestopt en elke vorm van emotie hadden verstikt.

Uiteindelijk is de methode met de Zweedse banden wel mijn redding geweest, want ik was in feite uitgeput en doodmoe van het verzet en de angst in mijn hoofd, ik kon niets meer. De hoge dosis medicatie hielp ook niet tegen de verwarring in mijn hoofd. Ik was toen volledig overgeleverd aan de verpleging en had mezelf hierin te schikken. Mijn controle die me zo dierbaar was, was ik voorgoed kwijt.

Doordat elke dag zeer monotoon verliep, ging ik nadenken over mijn leven. Mijn armzalige leven die, als ik niet mijn schouders er onder zou steken en zou meewerken in de behandeling, vlug zou eindigen. Ik besefte toen dat ik eigenlijk helemaal niet wilde sterven en dat ik mijn lichaam steeds meer schade toebracht door op een zeer laag gewicht te blijven en elke vorm van behandeling te saboteren...

In mijn volgende blog zal ik het keerpunt vertellen, namelijk hoe ik dit deed en waarom, en de stappen die ik nam richting het genezingsproces, zodat ik mijn vrijheid eindelijk weer zou kunnen gaan omarmen.