Blog 8 'Lijden is geen Leven!'

Er bestaan in feite twee vormen van “lijden”: 1. Fysiek lijden: er is dan sprake van kwalen in of op/aan het lichaam van iemand, en 2. Psychisch lijden: dit ontstaat door trauma, angst, depressie en bevindt zich in de geest van iemand. Een eetstoornis, in dit geval anorexia nervosa, bevat beide componenten.

Zoals jullie in mijn zesde blog hebben kunnen lezen, wordt je lichaam door een eetstoornis geteisterd met allerlei lichamelijke kwalen wat uiteindelijk de dood tot gevolg kan hebben. Deze destructieve ziekte, waardoor jouw lichaam wordt verzwolgen, ontstaat helaas in jouw hoofd.

Falende organen, botontkalking, spierdegeneratie, inkrimpende maag, haaruitval, lage hartslag en bloeddruk, uitdroging en ga zo maar door. De lijst is lang aan symptomen wat anorexia nervosa veroorzaakt. De psychische component is misschien nog wel het meest tergend en het meest moeilijk te bestrijden. Dat is iets wat met geen enkele vorm van medicatie te bestrijden is, slechts met tijd, geduld, steun en liefde. Psychisch lijden is de meest afschuwelijke vorm en ook de meest dodelijke. Door jouw verwarde en angstige toestand zorg je voor de teloorgang van jouw geluk, jouw hoop, jouw toekomst, jouw leven, maar ook jouw mooie lichaam. Het lichaam dat blaakte van gezondheid, maar langzaam, stapje voor stapje, wordt afgebroken tot letterlijk “niets”.

Ik vond een boekje waar ik ooit tijdens mijn depressie in heb geschreven en ik zal er hier een stukje van plaatsen: “Soms is het leven een rollercoaster, een levenslange achtbaan waar je nooit lijkt uit te kunnen stappen. Je wordt er doodziek van en elke keer hoop je maar dat het zal stoppen. Dat doet het niet. Wanneer de beugels die om je heen zitten dan loslaten, ben je reddeloos verloren.

Ik heb altijd gehoopt dat de achtbaan vanzelf zou stoppen, dat aan dit lijden een einde kwam. Maar ik heb geleerd dat ikzelf twee keuzes heb: of ik spring eruit en val te pletter of ik haal de noodrem zelf over.

Die laatste keuze heb ik natuurlijk het liefst. Maar wat is hier dan voor nodig?

Ik moet gelukkig worden met mezelf! Geen angst meer, geen paniek meer, geen onzekerheden meer die me altijd lijken te achtervolgen, geen wantrouwen meer, alleen nog maar blijdschap, liefde en geluk. Ik moet leren om van mezelf te gaan houden, leren om mezelf in een positiever daglicht te stellen, mijn rug te rechten en mijn hoofd hoog te houden. Alleen dan krijg ik rust en vind ik de kracht terug in mezelf. Want mooi zijn = stralen!”

Uiteindelijk ben ik natuurlijk van mijn “lijden” verlost geraakt en heb ik nu weer een mooi leven. Maar hoe heb ik dat bewerkstelligd? Hoe lukt dit als de zon niet meer schijnt in jouw leven en alles omgeven wordt door een dikke, zwarte mist?

Ik zal hieronder het deel van mijn verhaal vertellen hoe ik van een uitzichtloze situatie (het “lijden”) weer richting het licht toe trad en de touwtjes van mijn eigen kostbare leven weer in mijn handen geworpen kreeg:

Het leven was in het ziekenhuis afgrijselijk voor mij omdat ik door de psychose volledig in de war was en veel lichamelijke pijnen had. Van mijn falende organen merkte ik op den duur niet veel meer. Het maakte me al niet meer uit. Ik was toch al ver afgegleden in de spelonken van mijn hel. Toch kwam er een punt waarop ik weer koos om richting het licht te keren.

Ik herinner me nog goed dat ik in bed lag. De radio stond aan want dat moest van mij omdat ik de stilte niet verdroeg. Ik probeerde naar buiten te kijken en de zon scheen. Buiten wandelden mensen, sommigen liepen snel door voor werk, anderen lachten met elkaar en stelletjes liepen verliefd hand in hand. Plotseling voelde ik me erg alleen. De radio leek weg te vallen en er was slechts stilte. Ik voelde me ineens zo helder in mijn hoofd, alsof ik de toekomst kon zien. Ineens besefte ik: "dit is mijn leven en ik zal snel sterven, maar wil ik dat?" Het voelde alsof ik voor iets voorbestemd was en mijn leven hier nog niet mocht eindigen. "Want”, redeneerde ik, "anders was ik al veel eerder gestorven." 

Zo kon ik niet blijven leven. Hoe langer in deze toestand, hoe meer schade ik toebracht aan mijn lichaam. Ik wilde namelijk een lieflijk huisje, een prachtige tuin en een gezin stichten met een lieve man. Ik wilde mijn VWO halen, een mooie opleiding doen en een prachtige baan krijgen. Ik wilde een leven gaan opbouwen!

En in dat heldere moment wat ik toen had, besefte ik dat hier het zaadje was gepland voor de genezing. Dat ik dat nu moest grijpen omdat ik anders weer afgleed in mijn psychose en die ellendige duisternis.

Ik greep het knopje om mijn lievelingsverpleegster te roepen, haar naam was Karina. Vlug kwam ze aangesneld en knielde naast mijn bed. "Wat is er?" vroeg ze. Ze keek bezorgd. Met een piepende en raspende stem door de keelontsteking die ik had, vertelde ik haar dat ik wilde eten. Haar ogen werden groot van verbazing en ze stamelde of ik het wel zeker wist. Ik wist het zeker. En vanaf die dag ben ik weer gaan eten. Wel vloeibare voeding in eerste instantie maar later steeds meer vast voedsel. En met die overwinning won ik ook weer mijn vrijheid terug!

Langzaamaan verdwenen de Zweedse banden rondom mijn benen, voeten, buik, handen, armen en nek en kon ik eindelijk weer normaal gaan slapen. Ik mocht over de afdeling heen wandelen en voor het eerst weer in de zon zitten.

Ik besefte dat ik op weg was naar genezing, naar de terugkeer in het leven, naar mijn leven die ik bijna had verloren.

Alleen positief denken is niet genoeg om het tij te keren. Je zult actie moeten ondernemen en je door je diepste angsten heen moeten worstelen, natuurlijk wel stap voor stap. De weg terug zal niet altijd even gemakkelijk zijn, maar hoe moeilijk dit soms ook lijkt, het verlost je van je angsten, je zorgen, je pijnen en uiteindelijk zal je weer een gelukkig mens worden. Een mooier doel is er niet te bereiken in het leven. Negatieve gewoonten moet je leren te doorbreken en hiervoor positieve gewoonten tegenover stellen. Dit gaat natuurlijk veel makkelijker als jouw omgeving je hand vastpakt en dit samen met jou doet. Samen sta je namelijk veel sterker om uit dit dal te herrijzen.

Gelukkig zijn is als het voelen van de warme zonnestralen op je lichaam die je van binnenuit naar buiten toe laten stralen!