Blog 12 'Stop met vasthouden'

Stop met vasthouden aan wat pijn doet en reik uit naar wat jou gelukkig maakt. Jarenlang durfde ik niet in de spiegel te kijken en walgde ik van de reflectie die ik zag. Ik kon nooit iets positiefs over mijzelf zeggen, nooit een complimentje aan mijzelf geven over wat ik die dag goed had gedaan en ik keek er nooit raar van op als iemand iets onaardigs naar me toe riep.

Ik vond dat als iemand iets onaardigs tegen mij zei, veel vanzelfsprekender dan een vriendelijk woord. Ik was per slot van rekening afzichtelijk en ik mocht blij zijn als iemand ooit van me zou kunnen houden zoals ik er uit zag en zoals ik was als persoon.

 

De afbraak van mijzelf begon al tijdens mijn tiende levensjaar en eindigde meer dan een decennia later. Je kunt je voorstellen dat ik nog af en toe moeite heb om op sommige momenten positief over mijzelf te zijn en ik het nog steeds lastig vind om complimentjes te ontvangen en te aanvaarden. Na bijna 10 jaar ernstig gepest te zijn, meerdere dwang- en angststoornissen gehad te hebben, een eetstoornis die je van binnen naar buiten toe uitholt en een spoor van vernieling achterlaat, was het voor mij erg lastig om van mezelf opnieuw te leren houden.

Daarnaast heb ik na mijn eetstoornis nog vele strubbelingen gekend, zoals slecht contact met mijn familie, seksueel misbruik en een zwaar gewelddadige relatie waar ik twee keer een miskraam door heb gehad. Niemand begreep mij en ik begreep niemand meer. Alles voelde als mijn fout, dat ik de grote "schuldige" was, dat ik verderfelijk was en dat ik al deze ellende veroorzaakte. Het voelde alsof ik voor niets al die jaren had gestreden, dat ik eigenlijk beter had kunnen toegeven aan mijn eetstoornis en de angst voor de toekomst begon weer te woekeren in mijn hoofd.

Ik voelde mij alleen staan en in mijn hoofd schreeuwde ik om hulp en wilde me het liefst aan één ieder vastklampen die ik maar zag en smeken om redding. Voor de buitenwereld oogde ik sterk, als een "powervrouw", en ik glimlachte naar iedereen.

Maar de redding die ik zo graag wilde, leek niet te komen en kwam ook niet.. En ondanks dat ik genoeg vrienden en vriendinnen had en een familie op wie ik wel degelijk kon bouwen, wist ik dat ik als enige de verantwoordelijkheid had over mijn leven en IKZELF de enige was die mij uit deze put kon sleuren. De touwtjes van mijn leven die ik door de strubbelingen had laten vieren, moest ik weer hard vastgrijpen en door niemand anders meer laten afpakken. Maar hoe kreeg ik dit voor elkaar?

In feite hoefde ik mezelf maar één vraag te stellen: ben ik gelukkig?

Zoals de zaken er toentertijd voor stonden, kon ik deze vraag beantwoorden met een "nee". Ik was ongelukkig, doodongelukkig zelfs. De relatie die mij fysiek en mentaal volledig had uitgeput, de twee miskramen die hieruit waren voortgekomen, drukte zwaar en hevig op mijn schouders en het voelde alsof alle lucht uit mijn longen was geperst. Ik viel weer terug in gewicht door alle stress en mensen om mij heen raakten ernstig bezorgd.

De verwerking van mijn twee miskramen is tot nu toe het aller hevigst geweest wat ik heb moeten doorstaan, en tot op de dag vandaag brandt mijn hart nog steeds van verdriet hierover. Ze zijn altijd bij mij, als twee kleine engeltjes om mij heen. Het schuldgevoel zal nooit over gaan, de pijn zal nooit helen, vooral door het besef dat ik hen toentertijd in een gevaarlijke situatie had gebracht vanwege mijn eigen verlangen nooit meer eenzaam te hoeven zijn.

Om weer gelukkig te kunnen worden, moest ik een geheel ander pad gaan bewandelen en korte metten maken met wat mij ongelukkig maakte. Ik begon puin te ruimen en maakte schoon schip. Mensen die mij pijn hadden gedaan, daar verbrak ik het contact mee. Ik pakte het contact weer op met mijn familie en begon opnieuw met alles uit te praten. Ik begon nare gedachtes van me af te schrijven, zodat ik inzicht kreeg waar ik nog steeds verdriet om had. Ik begon me weer op de toekomst te focussen en ik begon met afstuderen. Ik fleurde mijn appartementje op met nieuwe, vrolijke herinneringen en nodigde al mijn vrienden weer bij me uit omdat ik behoefte aan gezelligheid had. Ik kreeg mijn sociale leven weer terug.

En plotseling was daar nog een lichtpuntje in de duisternis voor mij, alsof het zo had moeten zijn. Hij kwam op het juiste moment in mijn leven en liet me weer van binnenuit naar buiten toe stralen. Door hem had ik en heb ik nog steeds elke dag een glimlach op mijn gezicht. Hij was mijn redding tijdens een dieptepunt in mijn leven. Terwijl ik mijzelf toentertijd "niets" voelde, liet hij me voelen dat ik "alles" voor hem was. Tot op de dag van vandaag zijn we nog steeds samen en dit is al meer dan anderhalf jaar zo.

Ik besefte dat toen ik mijn hart weer openstelde voor anderen, toen ik de muur ophief die ik opnieuw voor me had opgetrokken, ik weer mijn leven terug kreeg. Doordat ik weer positieve input van allerlei mensen in mijn omgeving kreeg en durfde toe te laten, doordat ik mezelf weer toestond om te genieten van de kleine dingen in het leven, doordat ik wist dat ik fouten had gemaakt en hiervan had geleerd, doordat ik mezelf had vergeven, begon de positieve energie weer door mijn aderen te stromen.

Ik stopte met het vasthouden aan wat mij pijn had gedaan en greep het geluk met beide handen vast om het nooit meer los te laten. Dankzij mijn lieve vriend die me altijd goed had en heeft ondersteund, bewandelen we nu samen het pad naar onze gezamenlijke toekomst.

Hoe hard ik opnieuw ook ben gevallen, ik ben opgekrabbeld, heb het stof van mijn kleren afgeschud en ben weer doorgegaan. Iedereen moet zich heel goed beseffen dat het leven met ups en downs kan gaan. Het leven is geen rechte lijn omhoog. Het is een op en neer gaan van vallen en opstaan. Hoe makkelijk was het toentertijd niet voor mij om weer terug te vallen op mijn eetstoornis? Ook al was dit aanlokkelijk, ik wist dat de eetstoornis mij opnieuw in een hel zou trekken en ik er verder niets mee zou bereiken.

Als ik een blij en mooi leven wilde hebben, moest ik stoppen met mijzelf pijn te doen en het geluk gaan opzoeken. Een eetstoornis hoort niet thuis in geluk, het brengt slechts rampspoed en zoiets hoor je voorgoed uit je leven te bannen!