Blog 16 'Laat de wereld zien''

"Laat de wereld zien wat jij te bieden hebt!" Ooit, vele jaren geleden, vond ik een Engels gedicht dat mij inspireerde en wat voortdurend in mijn hoofd bleef circuleren. Het was altijd op de achtergrond, en wanneer het mij soms allemaal teveel werd, wanneer ik opnieuw in een asgrauwe mist leek te verdwijnen, dacht ik aan de woorden van dit gedicht:

"You gain strength, courage and confidence,

 

By every experience in which
You stop to look fear in the face.
You are able to say to yourself:
"I have lived through this horror,
I can take the next thing that comes along."
You must do the thing you think you cannot do."

Met deze woorden in mijn achterhoofd, verzamelde ik kracht en moed en versloeg met een onuitputtelijke kracht de kwaadaardige stemmen die zich in mijn hoofd ophielden. Elke dag waren ze namelijk aanwezig, ze leken nooit te slapen, nooit te rusten. Ze vraten zich een weg door mijn gedachten heen, zorgden voor koortsachtige dromen, lieten angst in mijn hart achter, totdat er niets anders over bleef dan wanhoop. Wanhoop voor het verleden, het heden en de toekomst..
Een verdriet dat mij elke dag teisterde over mijn verloren leven en de toekomst die ik niet meer had. Ik raakte uitgeput en ten einde raad..

Maar toch is er altijd dat sprankje hoop wat ieder mens in zijn of haar hart koestert. Een vonkje dat jou brandend houdt en laat dromen over betere tijden. Ieder mens heeft dit nodig. Het dromen over een beter heden en een nog mooiere toekomst.

Maar hoe koester je die hoop wanneer je elke dag worstelt met jezelf?
Allereerst moet je terug gaan naar je "eigen ik". Wie ben jij nu werkelijk? Wat zijn jouw hobby's? Wat vind je leuk om te doen? Waar geniet je van? Wat zijn jouw ambities? Wat waren jouw dromen als kind voordat je viel in een peilloze diepte?

Door een eetstoornis raak je jezelf namelijk stukje bij beetje kwijt. Je verliest elke keer weer een stukje glans van jouw leven, een stukje moed dat jou in staat hoort te stellen om de draad van het leven weer op te pakken en om er weer iets moois van te gaan maken. Hoe langer dit traject voortduurt, hoe moeilijker het is om het juiste pad weer te gaan bewandelen.

Veel mensen denken dan ook: "waarom begin je dan gewoon niet met eten?" "Waarom doe je jezelf zoveel kwaad door alle vormen van voedsel te weigeren?" Zoals ik al eerder heb uitgelegd: het "niet-eten" is niet de kern van het probleem, maar een symptoom van verdriet, wanhoop, uitputting en boosheid. Je bent bang de realiteit onder ogen te komen en verschuilt je liever achter een façade, een masker van emotieloosheid.

In feite is dit nu één van de ergste dingen. Door het tekort aan voeding voor je lichaam en geest, voel je weinig tot niets en kun je ook niet meer genieten van de dingen die op jouw pad komen. Je kunt niet meer genieten van de zonnestralen op je haar, van de regendruppels op je huid, van al het natuurschoon om je heen en je kunt zeker niet meer genieten van de dingen die jij belangrijk vond voordat jouw eetstoornis jou probeerde te wurgen met zijn tentakels.

Je raakt in feite in een soort coma, een vegetatieve staat, waar alles langs jou heen lijkt te gaan. Een ergere gevangenis bestaat er niet. Een gevangenis die jij voor jezelf hebt ontworpen, met muren waar niemand over heen kan klimmen, met onbreekbare ijzeren spijlen. Een gevangenis waarvan jij alleen de sleutel hebt en waaruit alleen jij jezelf kunt bevrijden. Je wilt jezelf het liefst elke dag straffen, sancties uitvoeren, daar op die binnenplaats van jouw gevangenis, maar het bizarre is: er is eigenlijk geen enkele aanleiding om jezelf zo kapot te maken! Jouw perfectionisme drijft jou tot waanzin en nooit is iets goed genoeg. De torenhoge maatstaven die jij hanteert, leg jij alleen jezelf op en niemand anders. Het verlamt je en zuigt alle creativiteit uit jou, terwijl je zoveel kan bereiken!

Wanneer je beseft dat jij die waanbeelden zelf hebt gecreëerd, dat jij jezelf in een gevangenis hebt geworpen en de sleutel angstvallig hebt weggeborgen (en hierdoor de realiteit ontvluchtend), dat er geen enkele aanleiding is om jezelf zo te kwetsen en te pijnigen, dan ga jij jouw eerste stappen zetten richting genezing. En elk klein stapje is er één!

De wereld wacht namelijk op jou en jouw kwaliteiten. De wereld wacht namelijk op mensen met doorzettingsvermogen, met discipline, met passie, met hartstocht, met kracht en met een wil tot overleven! Mensen die een psychische stoornis hebben overwonnen of nog midden in hun hersteltraject bevinden, zijn namelijk ijzersterk. Om van een uitzichtloze hel de stap te zetten richting voorspoed en geluk, daar is veel lef en kracht voor nodig.

Hierdoor treed je natuurlijk wel weer het onzekere tegemoet, maar je weet daarentegen wel weer waar je heen wilt, wat jouw "road to happiness" is. Dat wist je als kind al, dat wist je als jongvolwassene al, dat wist je al toen jij tegen jouw eetstoornis aan het strijden was, omdat jouw meest diep gekoesterde verlangens nooit jouw hart (hebben) verlaten. Dat is namelijk de sleutel tot jouw geluk en de sleutel om uit jouw gevangenis te komen.

Wanneer je de sleutel van het leven weer hebt gevonden, kun je een start maken met de verwezenlijking van jouw dromen. Dan kun je de wereld weer met open armen tegemoet treden en laten zien wat jij allemaal kan en kunt bereiken. Dat jij genoeg in je mars hebt, dat jij de wereld meer dan genoeg te bieden hebt en dat je niet vergeefs hebt gestreden.
Het is van belang jezelf te kunnen zijn, in een wereld waar iedereen het liefst op elkaar wilt lijken. Wees onderscheidend en uniek, want dat ben jij!
Het belangrijkste is namelijk dit: volg je dromen, volg je hart en je zult een gelukkig mens worden.

"By being yourself,
You put something
Wonderful in the world
That was not there before."