Blog 17 'Eindig de dag altijd met een positieve gedachte'

Zoals ik al eerder schreef in blog 3 gaat een eetstoornis hand in hand met te weinig zelfvertrouwen en een lage eigenwaarde. Dit wordt nog eens zo erg versterkt door emoties en gevoelens als angst, eenzaamheid, onzekerheid, schaamte en schuld. Door deze wervelwind aan emoties en de eetstoornis die jou in zijn greep houdt en jou omlaag trekt in een duistere wereld zonder licht, maakt dat je je aan dat Ene gaat vastklampen: controle. "En hoe kan je nu beter controle hebben over zowel je lichaam als je ziel, dan deze controle te focussen op het (niet)eten?

Dit is je houvast, je enige regelmaat en een ideale strafmethode voor de schuld- en schaamtegevoelens die op jouw schouders drukken." Het is het enige constante in jouw leven en het lijkt ook wel of dat het enige nog is waar je echt "goed" in bent.

Dit is voor buitenstaanders vaak maar lastig te begrijpen, waardoor de behandeling van een eetstoornis vaak ook veels te lang duurt. Want hoe kan je een patiënt nu goed helpen, als jezelf de denkwijze niet begrijpt? Dit had in sommige gevallen een fatale afloop tot gevolg. De focus wordt namelijk gelegd op het "niet-eten", er moet nu immers voeding in het lichaam wat ook logisch is, maar er wordt te vaak vergeten dat dit "niet-eten" juist komt doordat de patiënt zeer negatief over zichzelf denkt. Dit zeer negatief denken over zichzelf komt ook vaak weer ergens vandaan: door onverwerkte trauma's, die bij een onjuiste behandeling voor genezing, de patiënt levenslang kunnen achtervolgen. Uiteindelijk raakt diegene in een vicieuze cirkel terecht waar je langzaamaan in verstrikt en door verstikt raakt.

Ondergewicht los je niet alleen op door de patiënt te dwingen voedsel tot zich te nemen, want dit heeft vaak een negatief effect tot gevolg. De patiënt weigert eten door trauma, door onverwerkt verdriet, door angst en doordat men de patiënt dwangmiddelen oplegt om te gaan eten, wordt de angst nog erger, nog heviger versterkt en krijgt "het nuttigen van voedsel" een zeer negatieve lading. Het eten wordt met iets "negatiefs" geassocieerd, waardoor het nog veel moeilijker wordt de patiënt uiteindelijk echt te laten zien dat eten belangrijk is om in leven te blijven.

Zolang de OORZAAK van het "niet-eten" NIET wordt aangepakt, zal de patiënt elke keer terugvallen in dezelfde vicieuze cirkel van "afvallen en aankomen", omdat er voor de patiënt nog steeds GEEN reden is om te gaan eten, zodra diegene de kliniek of behandelingsinstelling heeft verlaten.
Zodra de onderliggende oorzaak wordt aangepakt en de patiënt voelt zich niet meer alleen in zijn of haar gevecht, dan gaat de patiënt langzaam inzien dat ETEN hoort bij een GELUKKIG leven en dat diegene hiermee zijn of haar DOELEN kan bereiken.

Het nuttigen van voedsel geeft je namelijk kracht en geeft je energie om stappen te ondernemen die jij graag wilt doen en wilt bereiken. Het is de motor van jouw leven (en lichaam). Daarnaast heb je ook maar één lichaam waar je zuinig op moet zijn. Met een verzwakt lichaam ga je het niet redden helaas.

Waarom ik dit nu vertel?
Wanneer je worstelt met een eetstoornis, is alles negatief. Het voelt alsof er geen hoop meer gloort aan de horizon. Alsof de zon nooit meer gaat schijnen in jouw leven. Je vergeet al het positieve wat zeker nog elke dag aanwezig is in jouw leven. Eigenlijk is elke eetstoornis een bepaalde vorm van hevige depressie. De hulpverlening vergeet namelijk ook nog te vaak om positiviteit in de behandeling mee te nemen. Je hebt namelijk nog steeds familie en/of vrienden die jou elke dag steunen. Of dieren om jou heen die jou troosten in moeilijke tijden. Er zijn genoeg positieve puntjes die jij uit elke dag kunt halen en die je nooit mag vergeten.

Misschien het meest belangrijke is nog wel dit: elke ochtend begint er weer een nieuwe morgen. Een dag met nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden en krijg je op een onzichtbare manier handvaten aangereikt om weer wat van jouw leven te maken. Die wil tot overleven zit in iedereen, niemand wilt kopje onder gaan. En die ijzersterkte wil heb jij ook! Elke dag kan je dan ook eindigen met wat jij die dag als positief hebt ervaren. Kleine lichtpuntjes die de dag wat dragelijker hebben gemaakt. En geloof me, jij weet in jouw hart heus wel dat die er elke dag zijn.

Dus sluit daarom elke dag af met een positieve gedachte, een lichtpuntje in de duisternis, die jij kan opschrijven op een grote poster boven jouw bed. Elke ochtend als je wakker wordt, kijk je naar die poster waar kreten op zijn geschreven die de moeite waard zijn om voor te vechten en om voor te leven!