Blog 23 'Het leven begint aan het einde van je comfortzone'

Wat is een comfortzone en hoe gebruiken we dat? Ieder mens heeft namelijk een plekje waar diegene zichzelf veilig en prettig voelt, en die men liever niet wilt verlaten. Je comfortzone verlaten, is hetzelfde als in het diepe springen:

je begeeft je in een situatie die je niet eerder hebt meegemaakt, en je stelt jezelf de vraag of je het wel aankan of niet.

 

Een comfortzone is eigenlijk: "jouw eigen mentale beeld over waar jij goed in bent en waar jij je prettig voelt, maar ook waar jij juist niet goed in bent en waar jij je juist niet prettig voelt". Dit is natuurlijk voor ieder mens verschillend, want ieder persoon in deze wereld heeft andere verwachtingen van zichzelf en van zijn of haar omgeving. Die verwachtingen worden gebaseerd op het verleden, en jouw comfortzone is gevormd door al die vele ervaringen en levenslessen die je toen hebt opgedaan. Alles wat je dan ook nooit eerder hebt geprobeerd of hebt gedaan, ligt daarom ook buiten jouw comfortzone, en kan onheilspellend overkomen en onzekerheid met zich meebrengen.

Mijn comfortzone ontstond, voordat mijn eetstoornis echt begon door te zetten, uit eigenlijk alleen maar negatieve ervaringen uit mijn verleden. Mijn comfortzone was gebouwd met een muur van verstikkende angst, een dak van extreme onzekerheid en ingemetseld met verduisterde ramen, omdat de toekomst voor mij een gitzwart en griezelig hersenspinsel leek.

Mensen zagen niet aan mij dat hun woorden, het pesten, kwellende folteringen en angstaanjagende schrikbeelden met zich meebrachten en wat zich in mijn hoofd manifesteerde als de kracht van een orkaan. Woorden die zich langzaam maar zeker een weg door mijn lichaam heen aten en mij als een ellendig hoopje achterlieten.

Ik was natuurlijk ook nog erg jong, een kind, en kon nog niet goed omgaan met al die emoties die ik toentertijd allemaal moest zien te verwerken. Mijn geslotenheid en mijn terughoudendheid als kind zijnde, het opkroppen van de verwarring en het verdriet wat zich in mij had gemanifesteerd, zette uiteindelijk bijna mijn ondergang in werking. Ik besloot als kind zijnde het gewicht letterlijk en figuurlijk van mij af te gooien.

Figuurlijk het gewicht van me afgooien
Hiermee bedoel ik het gewicht dat de buitenwereld op mijn schouders drukte, dat ik toentertijd angstvallig van me probeerde af te schudden, omdat ik het gevoel had dat ik aan niets kon voldoen. In mijn ogen, en ik dacht dat de buitenwereld er ook zo over dacht, was ik niet mooi genoeg, niet slim genoeg, niet leuk genoeg en niet bijzonder genoeg. Dit verstikkende gewicht drukte mij langzaam de grond in, zodat ik langzaam maar zeker verdween in een oneindige leegte. De zwaarte van dit gewicht was zo groot, dat ik mij er uiteindelijk aan overgaf omdat ik er niet meer tegen kon vechten. De eetstoornis stond toen al als een schaduw achter mij te wachten.

Uiteindelijk besefte ik, naarmate ik ouder werd, dat als ik mijn houding veranderde (mijzelf zelfverzekerd ging gedragen) en weer positiever in het leven ging staan, dit drukkende gewicht langzaam maar zeker begon op te lossen. Plotseling kon ik weer met rechte schouders door het leven gaan, en werd ik weer omringd door een aura van gelukzaligheid en positiviteit. Ik merkte plotseling, dat de kwetsende woorden die eens doel troffen, op mij afketsten en werden teruggekaatst naar degene die kwaad sprak over mij. Ik was buiten mijn comfortzone gegaan, eruit gestapt op het juiste moment, had een sprong in het diepe gewaagd, en er weer mijn leven voor terug gekregen.

Letterlijk het gewicht van me afgooien
Mijn eetstoornis voelde als een cocon, een plek waar ik alleen kon zijn in die alles verzengende hel die mijn wereld in vlammen deed opgaan. Een plek waar niemand mij kon horen, waar de stilte regeerde en waar de pijn geen vat meer op mij had. De prijs om dat te bereiken, was hoog en had bijna zijn tol geëist van mij. Die blije wereld waar ik even als jong meisje in had geleefd, bestond voor mij toentertijd slechts uit hersenschimmen, als een echo uit een ver verleden.

Door het verlies in gewicht, verloor ik steeds meer kracht om terug te vechten, maar ook werden mijn emoties één voor één uitgeschakeld. De stilte ik mij zo graag wenste, werd een beangstigende kwelling. De blijdschap om de rust die ik had gevonden, sloeg om in een heftige verwarrende angst en uitputting. Langzaam voelde ik dat ik de controle compleet aan het verliezen was, wat ik zo graag stevig in eigen hand wilde houden. Langzaam voelde ik dat de dood mij toch wel heel dicht op de hielen zat, en dat ik eigenlijk een kostbaar bezit verspilde: de kans op een mooi leven, waarvan ik er namelijk maar één heb en waar nog zoveel uit te halen valt.

De comfortzone, waar mijn eetstoornis mee verwikkeld was geraakt, bleek een desillusie en er was niets moois of veiligs aan. De eetstoornis zorgde ervoor dat ik mij continu onprettig voelde en hield mij voor dat ik nergens goed in was. Het was tijd om mijzelf uit deze verstikkende cocon te bevrijden en weer als een mooie vlinder het leven tegemoet te fladderen.

Het einde van de comfortzone
Soms moet je het roer omgooien, iets doen wat buiten jouw comfortzone ligt. De "veilige" cocon doorbreken waarmee jij jezelf hebt ingekapseld om jezelf te beschermen tegen de buitenwereld. Een eetstoornis doorbreken, kost veel tijd, energie, maar ook regelmaat. Hoe vaker jij stappen onderneemt om ingeroeste patronen en dwangen te doorbreken, hoe meer je zal merken dat jouw zelfvertrouwen en zelfwaardering gaan groeien.

Rustig voortkabbelen in een eetstoornis is geen optie. Het is levensbedreigend, en deze gevaarlijke sleur moet je op een bepaalde manier zien te stoppen. Ieder persoon die worstelt met een eetstoornis weet een weg uit dit verstikkende doolhof, ook al is dit niet altijd even duidelijk zichtbaar wanneer je jezelf zo ellendig voelt. Het gaat er namelijk om wat voor jou BELANGRIJK is in het leven, waar jij van houdt, wat je hobby's en passies zijn en waar jij intens van kunt genieten. Voor mij waren dit toentertijd mijn lieve huisdieren, mijn familie, het creatief bezig zijn en de droom om mijn school af te maken en daarna uitdagende opleidingen te gaan volgen.

Het einde van je comfortzone betekent dat jij gebieden gaat opzoeken die jou een ongemakkelijk gevoel geven. Ik ben namelijk een hoog sensitief persoon. Ik kan energie lezen, ik voel vaker meer dan dat ik denk. Doordat ik mijn emoties vroeger opkropte en niemand wilde laten zien wat er werkelijk in mij omging uit angst om nog erger gepest te worden, ving de eetstoornis mij in zijn wurgende greep. Ik vergat wie ik werkelijk was, en besefte dat ik kon genezen als ik mijzelf begon te accepteren als de persoon die ik ben.

Het belangrijkste is dat je het idee loslaat over hoe jij zou moeten zijn volgens anderen en wat er van jou wordt verwacht. Toon de wereld wat jij in jouw mars hebt en laat zien dat jij het zonder al die honderdduizend meningen over jou prima kan redden. Stap uit die comfortzone, en ontdek je eigen paadje dat zal leiden naar een lang en gelukkig leven.